ای ستاره امید از چه نمی درخشی؟ 

رسم بر اين نبود
که مرا بگذاري
که رهايم بکني
رسم بر اين نبود
که تو بي من سفر اغاز کني
ديشبم ياد تو بر خانه ي دل در ميزد
لحظه ام تيره و تار
نفسم باز گرفت
پاک ديوانه شدم
تو چرا درد بجانم کردي
تو چرا روي زمن گرداندي توچرا؟؟!!!!
نه سوالي دارم
توچرا خوابيدي؟
هيچ فکر دل ما را کردي؟
هيچ از من نظري پرسيدي؟
اين حرير مهتاب که در او انهمه دنياي من است
انهمه زمزمه و وسوسه وراز من است
جاي تو نيست
صبر ندارم ديگر پاسخم ده اکنون
تو چرا خاموشي؟؟ تو چرا خاموشي؟؟!!؟

من به زمین و اسمون دست رفاقت نمی دم!!!!

سلام دوستان می بخشید یه مدتی نبودم اخه عزیز ترین کسم تو زندگیم رو از دست دادم

امید وارم خدا رفتگان شما رو هم بیامرزه

من که مادرم رو از دست دادم خدا مادرشما رو براتون تا اخر عمرتون نگه داره

تو میدانی که انسان بودن و ماندن در این دنیا چه دشوار است

چه زجری میکشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

نگاه ساکت باران به روی صورتم دزدانه می لغزد

همه گویند:                                                         

عجب این طفل خندان است !!

عجب این طفل شکران است !!

ولی یاران نمیدانند که من                                                 

دریایی از دردم             

                  به ظاهر که چه میخندم ولی اندر سکوتم

                                                                      تلخ

       رسم دلنوازی با مهر را یادمان رفته                 

        حرفهای عاشقانه :مثل لیلی بود ن                   

             در واژه ساده بگویم مهربان بودن یادمان رفته                       

 یک نگاه بی تکلف:بی ریا بودن             

            زود رفتن بر سر قرارها..وفادار بودن یادمان رفته                      

 راه رفتن از پل عشق..از نردبام شقایقها              

   رک بگویم..دوستت دارم گفتنها یادمان رفته               

          چگونه عشقهای قدیم را آنقدر شوخی  گرفتیم                      

           تیشه بر کوه زدن فرهاد را یادمان رفته؟                          

  با ریا حرفهای عشق را خوب خفظ کرده ایم             

                                   این روزا عاشق شدن و

                                  دوست داشتن یادم مان رفته                             

                 در گوشمان خوانده اند رسم مهر ورزیدن...آدمیت                              

             آن حرفها را خیلی زود.               

                                          راحت یادما ن رفته                                               

  آن قرارهای شیرین با لبخندی از گل را

                                 که خیلی صادقانه بود.                           

                                     چه بی تفاوت یادمان رفته                              

                   دیروز                    

 عشق یک کلمه بود با هزار امید و

          خط خورد     

                    تکلیف فردا چه خواهد شد .               

                                     احتمالا" آنهم یادمان رفته                            

    با چشمان تو دیده ام ، مرا از تو گریزی نیست،

    چنانکه جسم را از روح و زمین را از آسمان و درخت را از آفتاب،

    تو دلیل حیات من بوده و هستی و چنان با این دلیل زیسته ام

     که باور کرده ام ، (علت بودن من تو هستی) ...

         دنیا تاریک

            نومیدی توان فرساست

            می دانم و لیکن

            راه سپردن در سیاهی

            رو به سوی روشنی زیباست

            می دانی؟

            به شوق نور در ظلمت قدم بر دار

            به این غمهای جان آذر دل مسپار

            که مر غان گلستان زاد

            که سرشارند از آواز آزادی

            نمی دونند هرگز ، لذت ذوق رهایی را

            رعنایان تن در نو ر پرو رده      نمی دانند در پایان تاریکی ، شکوه روشنایی را